با فقیران می‌نشست، از رنجشان آگاه بود            هم حبیب خلـق بود و هم حبیب‌الله بود

بر فراز ابر؟ نه، در اهـتزاز بـرج؟ نه            فاصـله تا خـانـه‌اش انـدازهٔ یک آه بود

روشنی می‌داد و گرما؛ خاک را، افلاک را            با یتیمان هم‌نشین، با قدسیان همراه بود

می‌شد او را دید و از اندوه با او حرف زد            حیف اما فرصت اهل زمین کوتاه بود

در زمستان عدم، خورشید را آموزگار            در شبستان سـتم، الهـام‌بـخـش ماه بود

در شب میلاد او، شد طاق کسری زیر و رو            در طلوع مقدمش، خاموش آتشگاه بود

داشت دشمن هم؟ بله، با این همه خوبیش هم            در کمینش بی‌شمار اهریمن بدخواه بود

او محمّد بود، زیبا بود و یار بی‌کسان            او محمّد بود و خصم اهل کبر و جاه بود

با محمّد باش و بر خیل ستمکاران بتاز            این پـیام دفـتر «بالحـقّ أنـزَلـنـاه» بود

با محمد باش و از او خواه راه و چاه را            او محـمـد بود آری، او رسـول‌الله بود